Türkiye'nin özellikle Adana, Mersin ve çevresinde yaygın olarak tüketilen yöresel yiyecek.

Bitkisel yağ.

Geleneksel Çukurova mutfağının hem doğum sonrası hem de kış dönemlerinde sıcak veya soğuk olarak tüketilen, çeşitli şifalı baharatların kaynatılmasıyla hazırlanan, hem "lohusa şerbeti" hem de kış çayı işlevine sahip yöresel içecek.

Mersin’in Mut ilçesine bağlı Haydarköy’de yer alan ve yaklaşık 1300 yıllık olduğu tespit edilen, Türkiye’nin tescilli en yaşlı zeytin ağacı.

Mersin’in Mut ilçesinde, Göksu Nehri üzerinde yer alan, 30 metre yükseklikten dökülen ve “Tabiat Anıtı” olarak tescillenen doğal şelale.

Mersin’in Mut ilçesinde, 1965’te tesis edilen, çınar ve kızılçam ağaçlarıyla çevrili, alabalık üretim çiftliği ve günübirlik kullanım imkânlarıyla öne çıkan doğal mesire alanı.

Tarsus Şalgamı, Mersin’in Tarsus ilçesinde üretilen ve coğrafi işaretle tescillenmiş geleneksel fermente içecektir.

Mersin’in Silifke ilçesi Narlıkuyu beldesinde bulunan, MS IV. yüzyıla tarihlenen Roma dönemi taban mozaiği.

Mersin’in Mut ilçesine bağlı Köprübaşı Köyü’nde, Hüseyin Cılız tarafından oluşturulan ve geleneksel kırsal yaşam kültürünü yansıtan etnografya koleksiyonu.

Mut ilçesinin kuzeybatısındaki Aloda mevkiinde, doğal kaya kütlesine oyularak oluşturulmuş, Erken Hristiyanlık Dönemi’ne tarihlenen kaya kilisesi ve münzevî yerleşim alanı.

Mersin iline bağlı ilçe.

Bölgeye göç eden Yörük, Türkmen, Arap, Girit, Rum, Ermeni, Süryani ve Kürt topluluklarının gelenek ve göreneklerinin mutfak pratiklerine yansımasıyla şekillenen; çok kültürlü yapısıyla tanımlanan özgün ve yerel mutfak kültürü.