Amasya II. Bayezid Külliyesi ve Camii
DOĞAL VE KÜLTÜREL MİRAS Cami Külliye
(Amasya, 1486)
Amasya II. Bayezid Külliyesi, Amasya kent merkezinde Yeşilırmak kıyısında yer alan ve XV. yüzyıl Osmanlı mimarisinin çok işlevli yapı anlayışını (külliye) yansıtan, cami, medrese, imaret ve çeşitli sosyal birimleriyle şehrin en önemli inanç ve kültür turizmi merkezlerinden biridir. Osmanlı İmparatorluğu’nun sekizinci padişahı Sultan II. Bayezid tarafından, Amasya’da geçirdiği şehzadelik yıllarına duyduğu bağlılığın bir göstergesi olarak inşa ettirilen külliyenin yapım süreci 1481 yılında başlamış, 1486 yılında tamamlanmıştır. İnşa faaliyetleri Şehzade Ahmed’in denetiminde yürütülmüş olup yapı, II. Bayezid’in İstanbul ve Edirne’de yaptırdığı külliyelerden kronolojik olarak daha erken tarihlidir.
Külliye, Amasya’nın Hacı İlyas Mahallesi’nde, Yeşilırmak’ın kuzey kıyısında geniş bir platform üzerine konumlandırılmıştır. Doğa ile bütünleşen bu yerleşim anlayışı, Osmanlı şehircilik geleneğinin karakteristik bir örneğini oluşturur. Yapı topluluğu; cami, şadırvan, medrese, imaret, mutfak, kiler, fırın, ahır, çeşme, muallimhane, görevli konutları ve çeşitli hizmet birimlerinden oluşmaktadır. Ayrıca külliye bahçesinde Şehzade Ahmed’in oğlu Osman’a ait bir türbe bulunmaktadır. Bu bütüncül yapı organizasyonu, Osmanlı vakıf sisteminin sosyal hizmet anlayışını mimari düzlemde yansıtan önemli bir örnektir.
Külliyenin merkezini oluşturan cami, erken Osmanlı mimarisinde yaygın olan “T planlı” ya da “tabhaneli cami” tipolojisinin gelişmiş bir örneğidir. Yapı, ardışık iki büyük kubbe ile örtülmüş olup kuzey cephesinde beş bölümlü son cemaat yeri bulunmaktadır. Bu bölüm, devşirme mermer sütunlar üzerine oturan küçük kubbelerle örtülüdür ve caminin iki minaresi bu alanın köşelerinde yer almaktadır. Yapının mimari dili, sadelik ile estetik zenginliği bir araya getirmektedir.
Süsleme özellikleri bakımından külliye, Osmanlı sanatının seçkin örneklerini barındırmaktadır. Mukarnaslı taç kapı, beyaz mermer minber, kündekâri tekniğiyle hazırlanmış kapı ve pencere kanatları ile geometrik ve bitkisel motifler dikkat çekmektedir. İç mekânda yer alan kalem işleri, celi sülüs yazı kuşakları ve yıldız kompozisyonları, dönemin estetik anlayışını yansıtmaktadır. Avludaki şadırvan ise özellikle XVIII. yüzyılda yapılan Barok ve Rokoko etkili süslemeleriyle öne çıkar; kubbesinde yer alan İstanbul tasvirleri yapıya özgün bir karakter kazandırmaktadır.
Külliye, Amasya’nın deprem kuşağında yer alması nedeniyle tarih boyunca çeşitli hasarlar görmüş; 1590, 1598 ve 1668 depremlerinde önemli ölçüde zarar görmüş ve farklı dönemlerde onarımlardan geçmiştir. Cumhuriyet döneminde de 1939 Erzincan Depremi sonrasında hasar gören yapı, 1960 yılında kapsamlı bir restorasyonla yeniden işlevsel hale getirilmiştir. 2016 yılında başlatılan son restorasyon çalışmaları, tarihsel özgünlüğe sadık kalınarak gerçekleştirilmiş ve 2019 yılında külliye yeniden ziyarete açılmıştır.
Günümüzde Amasya II. Bayezid Külliyesi, hem ibadet işlevini sürdüren hem de yerli ve yabancı ziyaretçiler için önemli bir turistik çekim merkezi olarak öne çıkan çok katmanlı bir kültürel miras alanıdır. Yeşilırmak manzarası, anıtsal çınar ağaçları ve bütüncül mimari dokusuyla yapı, Osmanlı şehir estetiğini ve vakıf geleneğini günümüze taşıyan yaşayan bir anıt niteliği taşımaktadır.
Referanslar
Abdizâde, H. H. (1986). Amasya tarihi (C. 1). Ankara: Amasya Belediyesi Kültür Yayınları; Dündar, A. (2003). Bir belgeye göre Amasya II. Bayezid Külliyesi, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi (AÜİFD), 44(2): 131–172; Uz Taşkesen, A. N. (2011). Amasya II. Bayezid Külliyesi’nin 1598 depreminin ardından onarımına ilişkin faaliyet analizi, Vakıflar Dergisi, 35: 177–190; Turan, Ş. (1992). Bayezid II. İçinde: Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi (C. 5, ss. 234–238). İstanbul: TDV Yayınları; Uzunçarşılı, İ. H. (2011). Osmanlı tarihi: İstanbul’un fethinden Kanunî Sultan Süleyman’ın ölümüne kadar (C. 2). Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
Ayrıntılı bilgi için bakınız
Boy, N. (2017). Amasya İli Yapılarında Osmanlı Onarımları (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara: Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
