Konaklama vergisi; turizm sektöründe sunulan konaklama hizmetleri üzerinden alınan dolaylı bir vergidir. Türkiye’de otel, motel, pansiyon, tatil köyü, apart otel ve benzeri tesislerde sunulan geceleme hizmetleri ile bu hizmetlere bağlı unsurlar üzerinden tahsil edilmektedir.

Konaklama vergisi, konaklama tesislerinde sunulan hizmet bedeli üzerinden hesaplanan ve ekonomik yükü nihai olarak hizmetten yararlanan kişiye ait olan bir vergidir. Bununla birlikte verginin tahsilatı, beyanı ve ödenmesi yükümlülüğü konaklama hizmetini sunan işletmelere aittir. Vergi kapsamına geceleme hizmetlerinin yanı sıra, konaklamaya dahil yeme-içme, eğlence, spor ve benzeri hizmetler de dahildir.

Türkiye’de konaklama vergisi, 7194 sayılı Kanun ile 2019 yılında vergi sistemine dâhil edilmiş, uygulamaya geçiş süreci çeşitli ertelemelere konu olmuş ve nihayet 1 Ocak 2023 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Uygulamada vergi oranı genel olarak yüzde iki olarak belirlenmiş olup, konaklama hizmeti sunan işletmeler mükellef, konaklayan kişiler ise verginin nihai yüklenicisi konumundadır. Vergi, konaklama hizmetinin toplam bedeli üzerinden hesaplanmakta ve çoğunlukla hizmet bedeline dahil edilerek müşteriye yansıtılmaktadır. Ayrıca, Katma Değer Vergisi’nden bağımsız olarak uygulanmaktadır.

2026 yılında Cumhurbaşkanlığı kararı ile konaklama vergisi oranı, 1 Mayıs – 31 Aralık tarihleri arasında geçici olarak yüzde ikiden yüzde bire düşürülmüştür. Bu düzenleme, turizm sektörüne yönelik mali bir destek olarak değerlendirilmektedir. 2025 yılı verilerine göre konaklama vergisi kapsamında 17,4 milyar Türk lirası tahakkuk etmiş ve bunun yüzde 92,5’i tahsil edilmiştir. Aynı yılın Mayıs–Aralık döneminde yaklaşık 14,5 milyar Türk lirası tahsilat gerçekleştirilmiştir. Vergi oranının yüzde bire düşürülmesiyle bu dönemde tahsil edilen verginin yaklaşık 7,2 milyar Türk lirası seviyesine gerilemesi beklenmektedir. Bu durum, yaklaşık 160 milyon ABD doları büyüklüğünde bir finansal etki yaratmaktadır.

2026 yılının ilk dört ayında vergi gelirlerinde Türk lirası bazında gözlenen ortalama yüzde kırk artış eğiliminin devam etmesi ve tahsilat oranında önemli bir değişiklik olmaması halinde, toplam etkinin 400–450 milyon ABD doları düzeyine ulaşabileceği öngörülmektedir. Bu büyüklük, otel cirolarının yaklaşık yüzde iki ile yüzde iki buçukluk kısmına karşılık gelirken, toplam turizm gelirleri içinde yüzde birin altında bir paya denk gelmektedir.

Verginin tahsilat performansı bölgesel düzeyde farklılık göstermektedir. 2025 yılı genelinde tahsilat oranı yüzde 92,5 olarak gerçekleşirken, vergi indiriminin uygulandığı Mayıs–Aralık döneminde bu oran yüzde 86’ya gerilemiştir. Bölgesel dağılım incelendiğinde, Konya, Osmaniye, Batman, Siirt, Şırnak, Çankırı, Bayburt, Kütahya, Bingöl, Diyarbakır, Erzincan, Elazığ, Sivas, Erzurum, Muş ve Ankara gibi illerde tahsilat oranlarının yüksek olduğu; buna karşılık İstanbul, Antalya, Nevşehir, Aydın, Muğla ve İzmir gibi turizm yoğunluğu yüksek illerin daha düşük sıralarda yer aldığı görülmektedir. Bu durum, vergi tahsilat performansının turizm hacmi ile doğrudan paralellik göstermediğine işaret etmektedir.

Konaklama vergisinin temel amacı, turizm sektöründen elde edilen gelirlerin vergilendirilmesi, kamu gelirlerinin artırılması ve turizm altyapısının finansmanına katkı sağlanmasıdır. Bu yönüyle kamu maliyesi açısından önemli bir araçtır. Bununla birlikte, vergi oranlarındaki değişiklikler, tahsilat performansı ve bölgesel farklılıklar, uygulamanın sektörel etkileri bakımından tartışılmaya devam etmektedir. Özellikle 2026 yılında uygulanan oran indirimi kısa vadede sektörün likiditesini artırıcı bir etki yaratırken, vergi sisteminin bölgesel dengeler açısından yeniden değerlendirilmesi gerektiği yönünde görüşler bulunmaktadır.

Uluslararası uygulamalar incelendiğinde, konaklama vergisinin birçok ülkede farklı biçimlerde uygulandığı görülmektedir. Fransa’da “taxe de séjour” adıyla kişi başı ve gece başına sabit tutarlar üzerinden alınırken, İtalya’da “imposta di soggiorno” otel sınıfına göre değişen gecelik ücretler şeklinde uygulanmaktadır. Almanya’da bazı şehirlerde kültür vergisi veya şehir vergisi adı altında yüzdesel uygulamalar bulunurken, İspanya’da bölgesel turist vergileri kişi başı ve gece esasına dayanmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri’nde “hotel occupancy tax” eyalet ve şehir düzeyinde farklı oranlarla uygulanmakta; Hollanda’da belediyeler tarafından belirlenen sabit veya yüzdesel vergiler söz konusu olmakta; Yunanistan’da ise otel sınıfına göre değişen gecelik sabit ücretler alınmaktadır.