Hıristiyanlıkta İsa Mesih’e iman eden müminlerin oluşturduğu topluluk ve bu topluluğun ibadet ettiği mekân.

Tevrat’a bağlı Musevi inancını benimseyen, ancak tarih boyunca Türk dili ve kültürünü de koruyarak özgün bir kimlik geliştiren küçük topluluk.

Altıncı imam Ca‘fer es-Sâdık’tan (ö. 148/765) sonra oğullarından İsmâil’in (ö. 138/755-756 [?] imam olması gerektiğini savunan ve günümüze kadar varlığını sürdüren aşırı Şiî mezhep.

Yeryüzünde en fazla mensubu bulunan din.

Bizans döneminde özellikle kiliselerde, zincirlerle tavana asılarak kullanılan aydınlatma aracı, metal avize.

Hristiyanlıkta en fazla mensubu bulunan mezhep.

Bir grubun ya da kişinin hayvan, bitki, nadiren bir nesneye dinsel, büyüsel, mistik duygular yüklemesi ve bu duygularla bağlanması durumu.

Hıristiyanlık inancını kabul eden topluluğun mabetlerine verilen isim.

Tasavvufî ibadetler ve manevi eğitim için kullanılan yapı.

Bereketi ve paylaşmayı simgeleyen geleneksel tatlı.

Kilise tarihinin başlangıcı sayılan ve Hristiyanlığın temellerinin atıldığı toplantı.

Hristiyanlığın farklı mezhep geleneklerinde değişen uygulamalara sahip olsa da genel olarak Tanrı’ya yönelik örnek bir iman, ahlâk ve kutsallık yaşamıyla öne çıkan kişilere verilen unvan.