Dry lease (kuru kiralama) terimi, havacılık dünyasında uçak kiralama modellerinden birini tanımlar. Bu kavram ilk olarak modern ticari havacılığın yaygınlaştığı dönemde uçak finansmanı ve filo yönetimi ihtiyaçlarını karşılamak üzere geliştirilmiş olup, havayolu endüstrisi içindeki finansal ve operasyonel stratejilerin bir parçası olarak literatürde yer almıştır. 1970'lerde ilk kez ortaya çıkmasından bu yana da hızlı bir talep artışı olmuştur. 

Dry lease, kiralayanın uçağı herhangi bir pilot veya diğer mürettebat üyesi veya bunların hizmetleri olmaksızın bir kiracıya kiraladığı bir kiralamadır türü olarak tanımlanmaktadır. Dry lease’in içeriği, kiraya verenin (lessor) uçak gövdesini kiracıya (lessee) devretmesi; ancak uçuş mürettebatı (pilot, kabin ekibi), bakım hizmetleri, sigorta ve operasyonel yönetim gibi unsurları sağlamaktan sorumlu olmaması yönündedir. Kiracı, uçakla ilgili teknik bakım, hava aracı tescili, sigorta, uçuş operasyonları ve mürettebat temini gibi tüm yükümlülükleri üstlenir. Bu nedenle dry lease, kiracıya yüksek düzeyde kontrol sağlar; ancak bu kontrol, teknik altyapı ve idari kapasite gerektirir.

Uluslararası Hava Taşımacılığı Birliği'ne (IATA) göre dry lease, kiralayanın uçağı sağladığı, ancak kiracının uçağın kendi mürettebatına, bakımına ve sigortasına sahip olduğundan emin olmak zorunda olduğu bir kiralama türüdür. Uçak, kiralayanın kendi hava işletmecisi sertifikası (AOC- Air Operator Certificate) ile işletilmektedir. Dolayısıyla uçağın operasyonel sorumluluğu kiracıya geçer.

Dry lease kavramı, havacılık finansmanı, filo yönetimi, operasyonel stratejiler ve düzenleyici havacılık politikaları açısından önemli bir araçtır. Kiracılar için sermaye yükünden kaçınma imkânı sağlar; kiraya verenler için ise uçak yatırımlarını daha verimli kullanma olanağı sunar.