İletişim Türk Dil Kurumu’nun tanımına göre, duygu, düşünce veya bilgilerin akla gelebilecek her türlü yolla başkalarına aktarılması; bildirişim, haberleşme, komünikasyon olarak tanımlanmıştır.   İnsanlar iletişim kurmak için sözlü ya da sözsüz olarak mesaj yollarlar. Sözlü mesajlar iletişimin önemli bir parçasıdır ancak sözsüz iletişim de iletişim süreci içerisinde önemli bir yere sahiptir. Sözsüz iletişim, insanların duygu, düşünce ve isteklerini sözsüz bir şekilde ifade etme yöntemidir. Gabbott ve Hogg (2001) sözsüz iletişimi dört ana başlık altında toplamıştır: Bunlar duruş mesafesi, beden hareketleri, göz teması ve ses tonudur. Siegman ve Feldstein (2014) bedenimizin ilettiği mesajların, iletişimin yüzde 60’lık bir bölümünü oluşturduğunu, sözlerin yüzde 10’unu, sesin etkisi ve tonlamanın ise yüzde 30’luk bir yer tuttuğunu söylemektedir. DePaulo ve Bell (1996) ise sosyal iletişimde sözsüz iletişimin önemli bir araç olduğunu söylemiş, konuşma sırasında sıcak bir gülümsemenin, sıcak ve olumlu bir ortam yaratırken, asık bir yüz ve ciddi bir tavrın tersi bir durum yaratığını ifade etmiştir. Sözsüz olarak iletilen mesajlar, empatiyi ve güveni inşa eden en önemli unsurlardır (Knapp ve Hall,2010) Sözsüz iletişimde kültür önemli bir unsur olarak karşımıza çıkmaktadır. He ülkenin kültür yapısı farklı olduğu için sözsüz iletişim kurarken dikkatli olmak gereklidir. Örnek olarak bazı ülkelerde göz teması kurmak olması gereken bir hareket iken, bazı kültürlerde saygısızlık olarak algılanabilir (Gudykunst, 2003). Goman (2008), ise etkili liderliğin ve müzakere süreçlerinin güçlü sözsüz iletişim becerileri ile olumlu sonuçlar doğurabileceğini belirtmektedir.